Padmé i Jar Jar przybywają na swoją rodzinną planetę Naboo, gdy na jej terenie zaczyna się dziać coś niewytłumaczonego. Gdzieniegdzie znajdywane są roboty bojowe Konfederacji. Oboje postanawiają ruszyć na poszukiwania źródła problemu. Okazuje się, że ktoś obudził dawno pokonanego wroga, zdolnego zniszczyć nie tylko życie na Naboo, ale i w całej galaktyce…

Po raz kolejny zaryzykowali. W siedemnastym odcinku serialu powraca do akcji Jar Jar Binks. Jakby tego było jeszcze mało, wraz z Padmé przybywa on na Naboo. Nie jednego fana uderzy to pewnie ze zdwojoną siłą. Nie pierwszy raz przyjdzie nam bowiem zobaczyć wygłupy Gunganów oraz uroczą panią senator w niewoli. Gdzieś to już było, nie? Oto jak twórcy serialu jeszcze raz wkładają kij w to samo mrowisko — tak jakby nie czuli, że mrówki już dawno temu ich obsiadły…

Fear is a disease; hope is its only cure.

A mrówki potrafią gryźć. Oj potrafią. Warto chyba jednak ostrzyć sobie ząbki na co innego, bo ostatecznie nie był to taki straszny odcinek. Wybryki Jar Jara są zauważalne, ale poza jednym incydentem z głową astromecha wydają się nawet całkiem zabawne. Przyznam się, sam zaśmiałem się jak zobaczyłem Binksa w kombinezonie. Śmieszna była również jego pierwsza konfrontacja z Peppi Bow. Postać Gunganki jest do przyjęcia i całkiem przyzwoicie wpleciona została w fabułę. Tak więc, panie i panowie, schodzimy z Gunganów. Pojeździmy za to troszkę po fabule. Nie oszukujmy się, nie jest ona jakoś bardzo odkrywcza. Padmé po raz kolejny wpada w tarapaty i zostaje uwięziona — coś co już nie raz było przedstawiane w The Clone Wars. A sam fakt istnienia tajnego laboratorium na Naboo, i naukowca który wskrzesza największego wroga galaktyki, jest niezwykle naiwny. Przymknąć na to oko można, gdyby nie ten cholerny brak logiki.

Sam Nuvo Vindi, rzeczony naukowiec, został przedstawiony tutaj bardzo komicznie, co jest nawet miłym zaskoczeniem. Jest on właściwie parodią postaci „złego naukowca”, histerycznym śmiechem podkreślającym każdy swój ruch. Jednak sposób jego zachowania trochę psuje zbudowaną wokół śmiertelnego wirusa historię. Wychodzi więc na to, że Blue Shadow Virus praktycznie wszystko traktuje z przymrużeniem oka, i powstał raczej po to aby nas zabawić, aniżeli powalić jakąś zagmatwaną fabułą. Na plus można zaliczyć twórcom, że po raz kolejny całkiem fajnie zbudowane są dialogi pomiędzy postaciami. Szczególnie między Anakinem a Obi-Wanem. W tym jednak względzie, serial trzyma się na dobrym poziomie właściwie od początku. Odcinek zgrabnie się rozwija i końcowe sceny akcji zostały dobrze dopracowane pod względem budowania napięcia. Szkoda tylko, że jednak jakość animacji stosunkowo spadła. Żeby było śmiesznie, to właśnie wszelkiego rodzaju upadki postaci wychodzą animatorom najgorzej. Poza tym dalej brakuje dynamiki, a niektóre ujęcia są zbyt często powtarzane — na przykład Ahsoka biegnąca wraz z grupą klonów przez korytarze. Czyżby zabrakło tutaj pomysłów?

Jak pisałem na początku, nie jest to straszny epizod. Jego charakter, czysto rozrywkowy, jest do przyjęcia, a Gunganie, chociaż byli, to dużo nie nabroili. Najbardziej, o zgrozo, zaniża tutaj ocenę fabuła i animacja. Z racji tego, że wałkuję te wady praktycznie w każdej recenzji The Clone Wars, stąd końcowa ocena jest jaka jest. Możecie gryźć…

Ocena: 5/10

Linki do dodatkowych materiałów w języku angielskim:

• Komiksowe wprowadzenie do odcinka.
• Zapowiedź odcinka (materiał filmowy).
• Komentarze twórców (materiał filmowy).